Światło w przedwojennej szacie
Zarząd Dróg Miejskich ogłosił przetarg nieograniczony na wymianę oświetlenia na ulicy Mazowieckiej i ulicy Kredytowej.
Zarząd Dróg Miejskich ogłosił przetarg nieograniczony na wymianę oświetlenia na ulicy Mazowieckiej i ulicy Kredytowej. Wymianie ulegnie nie tylko okablowanie, ale także maszty latarni oraz oprawy tychże. Nie będzie to jednak zwykła wymiana latarni, jaką obserwowaliśmy do tej pory. Na ulicy Mazowieckiej, staną pastorały z 1928 roku z lampą typu Albany - 8 sztuk. Na skrzyżowaniu Mazowieckiej, Kredytowej i Traugutta staną pastorały z 1904 r. z lampą typu Eger - 7 sztuk. Na ulicy Kredytowej zawiśnie 5 lamp typu Eger. Wzór latarni z 1904 r. można zobaczyć na Placu Trzech Krzyży (latarnia nr 124381). Nie będzie możliwe zastosowanie wzoru z 1904 r. na samej ulicy Mazowieckiej. Średnica oprawy słupa latarni jest zbyt duża w stosunku do szerokości chodnika.
Projekt remontu oświetlenia ulicy uzyskał zgodę konserwatora zabytków oraz pozytywną opinię Wydziału Estetyki Przestrzeni Publicznej.
Termin składania ofert 18 marca 2010 r., godzina 10.00.
Rys historyczny ulicy Mazowieckiej: Powstała w pierwszej połowie XVIII w. z odcinka o co najmniej 200 lat starszego traktu, łączącego Ujazdów z Senatorską. Po 1621 r. biegła wzdłuż wałów miejskich, czego pamiątką jest charakterystyczny łukowaty przebieg ulicy. Około 1696 r. na rogu Świętokrzyskiej zbudowano pałac, należący później dla wojewody mazowieckiego Antoniego Rudzińskiego (właśnie tytuł magnata dał nazwę ulicy). Rozwój Mazowieckiej nastąpił dopiero w drugiej połowie XIX w., po przebiciu ulic Kredytowej (1852) i Berga (Traugutta, 1867). Szybko wyrosły przy niej wówczas okazałe kamienice, mieszczące banki i drogie sklepy. Tym samym Mazowiecka znalazła się w gronie najbardziej wykwintnych ulic Warszawy. Podobnie było w okresie międzywojennym. W 1928 r. ulica jako pierwsza w mieście uzyskała asfaltową jezdnię. W latach 30. pod nr. 12 działała słynna Mała Ziemiańska, kawiarnia znana zwłaszcza z teatrzyków rewiowych, m.in. Pikadora i Qui pro quo. W 1944 r. ulica poniosła spore straty, nienaprawione, niestety, po wojnie. W okresie odbudowy zachowane budynki znacznie przekształcono, wzniesiono też kilka nowych, nieporównanie mniej eleganckich, choć gabarytami i formą nawiązujących do poprzedników. Dziś, aby poznać pamiątki historii Mazowieckiej, trzeba w przekształconych gmachach wyszukać relikty wcześniejszych budynków. Przy ulicy w miarę w całości zachowała się jedynie kamienica hrabiny Starzyńskiej (nr 9) z 1858 r., tuż przed II wojną światową powiększona o istniejące do dziś dwa piętra. W podwórzach można znaleźć zupełnie niezmienioną oficynę kamienicy Grotowskich (nr 4) z około 1918 r., schowaną za powojennym domem. Reszta to już naprawdę tylko ślady: relikty kamienicy Lilpopów (nr 7) - wkomponowany w nowy budynek parter z 1910 r. z przejazdem bramnym, zachowanym z jeszcze starszej kamienicy Poniatowskiej z 1791 r.; relikty kamienicy hrabiego Zamoyskiego (nr 10) z 1863 r. (oryginalny parter, nad nim nowe kondygnacje) oraz relikty kamienicy księżnej Światopełk-Czetwertyńskiej (nr 11) z około 1911 r. (oryginalny parter). W ostatnich latach Mazowiecka zamienia się w zagłębie restauracyjno-klubowe. Mieszczą się przy niej tak znane w Warszawie miejsca, jak Tygmont, Paparazzi, U Artystów i kilka innych. (Źródło: www.pascal.pl) Ulica została wpisana do rejestru zabytków 1 lipca 1965 r. W 2008 roku ulica uzyskała nową nawierzchnię jezdni.